Sanat eserleri çoğunlukla, izleyicinin karşısına tamamlanmış, son haliyle çıkar. Ancak bu yüzeyin altında, sanatçının pişmanlıkları, fikir değişiklikleri, estetik müdahaleleri ve zamanın aşındırıcı etkisiyle açığa çıkan görünmez hikâyeler yatar...
Mitoloji, insanın evrensel bilinç ile iletişime geçme isteğinden beslenir ve neden, nasıl gibi sorulara yanıt arar. İnsan, var oluşundan itibaren hep arayış içinde olmuş, soru sormuş, gerekli cevapları kendisine sağlayacak verilere ihtiyaç duymuş ve hayal gücünün eseri olan bu cevap ve verilere inanma eğiliminde olmuştur. Başta düşünen ve bir anlam arayan insanın ürünü olan mitler, zaman ve mekan sınırlarını aşarak evrensel boyut kazanmışlardır...
Estetik teori tarihinin temel tartışmalarından biri olan ‘’güzel’’ ve ‘’çirkin’’ kavramları, geleneksel olarak birbirine zıt ve net sınırlarla ayrılan kategoriler olarak algılanmıştır. Ancak sanat pratiği, bu kavramların mutlaklığına karşı çıkarak, belirsizlikler, karmaşıklıklar ve çok katmanlı anlamlar yaratarak güzel ve çirkin arasındaki sınırları bulanıklaştırmıştır...
Barok resminin en büyük tezahürü olayın gerçekleştiği en dramatik anın izleyicide duygu ve tutku uyandıracak biçimde resmedilmesidir ve Barok resim her daim izleyicinin kendi zihninde tamamlamasını gerektiren bir anlık hikaye sunar.
Giorgio de Chirico, 20. yüzyılın en önemli İtalyan ressamlarından biri olarak kabul edilmekle birlikte, başta sürrealist sanatçılar olmak üzere pek çok sanatçıyı etkilemiştir. 1917 yılında bir araya geldiği Carlo Carra ile metafizik resim akımını meydana getiren Chirico, düş ve bilinçaltı yansımalarını taşıyan, Birinci Dünya Savaşı’nın getirdiği yalnızlık ve huzursuzluk ortamının etkilerini gerçeküstü bir üslupla betimlemeye çalışan bu sanat akımına dair önemli eserler ortaya koymuştur.